Zapraszamy serdecznie

Maciej Tomaszewski
  Telefon 605 225 780

1. Zespół cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka to zaburzenie funkcji nerwu pośrodkowego w następstwie przewlekłego ucisku. W 90 procentach przypadków przyczyna nie jest znana. Rozwojowi tego problemu sprzyja permanentne przeciążenie ręki wykonywaniem różnych czynności: wielogodzinne stukanie w klawiaturę komputera, ciężkie prace domowe (odkurzanie, mycie okien, zmywanie podłóg), forsowna jazda na rowerze, gra na instrumencie, wykonywanie precyzyjnych operacji chirurgicznych, praca masażysty. Pozostałe kilka procent przyczyn wystąpienia choroby to m.in. źle wygojone złamania, zwichnięcia w obrębie nadgarstka, zmiany zwyrodnieniowe, zaburzenia hormonalne. Zespół cieśni nadgarstka może wystąpić w każdym wieku, jednak najczęściej „atakuje” osoby po 50-tym roku życia.

Kobiety chorują trzy razy częściej niż mężczyźni. Dolegliwości dotyczą na ogół ręki dominującej.

Objawy

Zespół cieśni nadgarstka podejrzewamy jeżeli ból i drętwienie palców (kciuk, wskazujący, środkowy i część serdecznego) wybudzają nas ze snu.

W pierwszym stadium choroby zdarza się to rzadko. Potem dolegliwości pojawiają się wielokrotnie w ciągu nocy, a ból potrafi promieniować do przedramienia, a nawet barku. W drugim stadium objawy występują również w dzień, zwłaszcza w trakcie wysiłku (np. podczas prowadzenia samochodu). Sprawność manualna ręki drastycznie spada, zwłaszcza przy czynnościach wymagających precyzji, takich jak szycie, obieranie warzyw oraz robienie makijażu. Trzecie stadium zespołu cieśni nadgarstka to wcześniejsze objawy, które się nasilają i pojawiają się zaniki mięśniowe.

Łatwo wpaść w pułapkę, uznając, że choroba ustępuje, ponieważ bolesne drętwienie palców nocą staje się nieco mniej dokuczliwe. Jednak jest to sygnał pogłębiania się zmian degeneracyjnych nerwu pośrodkowego!!!

Leczenie

Podstawą jest zniesienie dolegliwości bólowych i poprawa funkcji i czucia ręki. Leczenie może przebiegać zachowawczo oraz operacyjnie.

W leczeniu zachowawczym najważniejsze są: unieruchomienie, fizykoterapia (chłodzenie) oraz rehabilitacja. Na początku najważniejsze jest oszczędzanie kończyny co zapoczątkuje gojenie się tkanek. Rezygnujemy z uprawianych sportów, jak również z czynności powodujących ból.

Równocześnie staramy się jak najczęściej schładzać bolesne miejsca. Używamy do tego kostek lodu, zimnej wody a w szczególności przykładać specjalne okłady żelowe. Konieczne jest skonsultowanie z lekarzem i fizjoterapeutą. Lekarz może przepisać leki przeciwzapalne i przeciwbólowe. Natomiast Fizjoterapia opiera się przede wszystkim na miejscowych masaż, mobilizacji, leczeniu zimnem i ciepłem oraz ćwiczeniach indywidualnych z programem ułożonym przed fizjoterapeutę.

Należy pamiętać, aby nie zwlekać w nieskończoność z decyzją o ewentualnym zabiegu operacyjnym jeśli dolegliwości mimo starań nie ustępują.