Zapraszamy serdecznie

Maciej Tomaszewski
  Telefon 605 225 780

1. Zwichnięcie stawu łokciowego

Podczas wykonywania codziennych czynności życiowych staw łokciowy często jest poddawany obciążeniom, które w niektórych pozycjach kończyny górnej przekraczają jego mechaniczną wytrzymałość i doprowadzają do zwichnięcia. Zwichnięcie stawu łokciowego jest drugim po zwichnięciu stawu ramiennego – pod względem częstości – zwichnięciem dużego stawu i stanowi około 20% wszystkich zwichnięć .

Z uwagi na duże dolegliwości bólowe pacjent kieruje się zwykle w pierwszej kolejności na ostry dyżur ortopedyczny. Wykonywane jest wówczas badanie RTG, które uwidacznia zmiany w tkance kostnej. Należy podkreślić, iż zwichnięcie stawu łokciowego jest często związane z – niewidocznym w radiogramach – uszkodzeniem dobrze unaczynionej torby stawowej i okolicznych tkanek miękkich. Zwichnięcie powinno być odprowadzone tak szybko, jak to możliwe, po ustaleniu rozpoznania oraz postaci zwichnięcia, najlepiej jeszcze w okresie tzw. stuporu tkankowego, nie tylko aby zlikwidować ból, ale także aby uniknąć nadmiernego obrzęku, wstecznych zmian w układzie naczyniowo-nerwowym i dodatkowych szkód w obrębie chrząstek stawowych. Kolejnym etapem leczenia jest unieruchomienie stawu. W literaturze standardowo zalecane jest unieruchomienie stawu łokciowego przez 3, a nawet 4 tygodnie.

Częstym powikłaniem unieruchomienia zwichnięcia jest ograniczenie ruchomości w stawie. Ogólnie stosowana zasada mówi, że unieruchomienie łokcia dłuższe niż 3 tygodnie często prowadzi do powstania przykurczu, podczas gdy unieruchomienie krótsze zazwyczaj nie powoduje ograniczenia ruchomości stawu łokciowego.

W przypadku powstania przykurczu terapeuta musi dobrać odpowiednią technikę leczenia, gdyż w przypadku zbyt dużych bodźców może dojść wtórnie do stanu zapalnego, co przyczyni się do opóźnienia powrotu do zdrowia. Stosuje się ćwiczenia prowadzone i czynne w zakresie niewywołującym bólu, a następnie ćwiczenia oporowe zwiększające zakres ruchu i siłę mięśniową. Wskazane są ciepłe kąpiele i ćwiczenia czynne w wodzie, delikatny masaż mięśni a przede wszystkim posługiwanie się kończyną we wszystkich czynnościach dnia codziennego.

2. „Łokieć tenisisty”

Entezopatia nadkłykcia bocznego kości ramiennej, łokieć tenisisty,to zespół bólowy tkanek miękkich położonych bocznie w stosunku do stawu łokciowego. Kontuzja polega na przeciążeniu mięśni prostujących nadgarstek.

tenisista

W latach 90. schorzenie to leczone było zazwyczaj dostawowym iniekcjami ze sterydów, gdyż uważano ze główną przyczyną dolegliwości jest stan zapalny. Obecnie przeważa pogląd, iż to zmiany degeneracyjne są odpowiedzialne za ból.

Na przypadłość tą zapadają ludzie pracujący na co dzień z komputerem (np. pracownicy biurowi, sekretarki, informatycy)- związane jest to ze specyficznym układaniem rąk podczas pisania na klawiaturze. Dolegliwość ta może dotyczyć również ludzi, wykonujących ruchy nadgarstka typu wkręcanie śrubokrętem z silnym zaciskiem ręki (ortopedzi, elektrycy, ślusarze, stomatolodzy).

Najczęściej ból pojawia się w okolicy zewnętrznej (bocznej) łokcia i promieniuje. Zwiększa się, gdy zaciskamy mocno dłoń lub zginamy grzbietowo nadgarstek z oporem.

W celu postawienia diagnozy stosujemy Test Thomsona. Pacjentowi poleca się wykonanie lekkiego wyprostu nadgarstka przy zaciśniętej pięści oraz całkowite wyprostowanie stawu łokciowego. Badający jedną ręką stabilizuje nadgarstek pacjenta od strony dłoniowej, drugą ręką obejmuje jego pięść. Pacjent powinien zginać grzbietowo pięść przeciw oporowi badającego lub badający zginać dłoniowo pięść przy oporze pacjenta. Pojawiający się przy napięciu mięśni ból w okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej oraz po promieniowej stronie prostowników przedramienia sugeruje obecność zespołu bolesności bocznego przedziału stawu łokciowego.

Leczenie łokcia tenisisty trwa zazwyczaj od 6 do 12 tygodni i uzależnione jest od okresu trwania dolegliwości, zakresu zmian degeneracyjnych. Celem leczenia jest zmniejszenie dolegliwości bólowych i zwiększenie siły mięśniowej. Należy unikać całkowitego unieruchomienia, gdyż prowadzi do zaników mięśniowych co przyczynia się do spowolnienia procesu rehabilitacji. Doraźnym środkiem leczniczym są okłady z lodu oraz leki przeciwzapalne- należy pamiętać że nie leczą przyczyny dolegliwości a jedynie działają przeciwbólowo.

3. „Łokieć golfisty”

Entezopatia nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej, łokieć golfisty, to zespół bólowy tkanek miękkich położonych przyśrodkowo w stosunku do stawu łokciowego, związany najczęściej z uszkodzeniem przyczepów mięśnia nawrotnego obłego lub mięśnia zginacza promieniowego nadgarstka.

Osoby dotknięte zespołem bólowym łokcia golfisty skarżą się na ból podczas pronacji przedramienia i zginania nadgarstka oraz palców. Znacznemu osłabieniu ulega funkcja chwytna dłoni.

Na zachorowanie narażeni są nie tylko gracze golfa, ale również osoby grające w squasha, badmintona, uprawiające wioślarstwo, łucznictwo lub narciarstwo wodne. Często występuje w dyscyplinach, gdzie podstawą jest rzucanie piłki, dźwiganie ciężaru lub wspinanie się.

Głównym objawem jest ból, nasilający się podczas oporowego zginania nadgarstka oraz pronacji przedramienia (np. uścisk dłoni, przekręcanie gałki w drzwiach, dźwiganie zakupów). Zazwyczaj zlokalizowany jest po przyśrodkowej stronie łokcia. Może promieniować w dół po wewnętrznej części przedramienia, aż do IV i V palca ręki. Punkt największej bolesności występuje 1-2 cm od nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej. Oprócz dolegliwości bólowych może występować przeczulica w okolicy przednio-dolnej nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej. Utrudniony jest chwyt i wszystkie czynności połączone z nawróceniem przedramienia. Należy pamiętać, iż w części przypadków występuje neuropatia nerwu łokciowego (tzw. zespół rowka nerwu łokciowego). Podstawowymi objawami świadczącymi o zespole kanału nerwu łokciowego są:

  • dolegliwości bólowe okolicy łokcia, promieniujące wzdłuż przebiegu nerwu, nasilające się podczas zginania stawu
  • bóle i parestezje nocne, często zaburzające sen
  • zaburzenia czucia w obrębie palca IV i V oraz wewnętrznej części przedramienia
  • drętwienie, mrowienie, zaburzenie percepcji
  • osłabienie siły mięśniowej palców, zanik mięśni kłębika, glistowatych oraz międzykostnych

W pierwszym etapie leczenia zaleca się aby pacjent unikał wykonywania czynności, które wywołują bądź nasilają dolegliwości bólowe. Nie jest to jednak jednoznaczne z całkowitą rezygnacją z aktywności. Rehabilitacja oparta jest na treningu ekscentrycznym, masażu poprzecznym, technikach tkanek miękkich – mające na celu aktywację procesów naprawczych oraz działanie przeciwbólowe. Postępowanie nieoperacyjne może trwać od 2 do 3 miesięcy i przynosi poprawę w około 75-95% przypadków.