Zapraszamy serdecznie

Maciej Tomaszewski
  Telefon 605 225 780

1. Uszkodzenie stożka rotatorów

Dokładna przyczyna nie jest znana (uraz, powtarzające się mikrourazy, zmiany zwyrodnieniowe lub zespół ciasnoty podbarkowej). Częstość występowania zwiększa się wraz z wiekiem (<70rż- 30%, 70-80rż- 60%, >80ż- 70%). Osłabienie siły stożka rotatorów zwiększa o 46% możliwość przedniego zwichnięcia stawu ramiennego.

Stożek rotatorów pokrywa tył, przód, oraz górną powierzchnię stawu ramienno – łopatkowego.

z2

Składa się z czterech mięśni:

  • nadgrzebieniowego,
  • podgrzebieniowego,
  • obłego mniejszego
  • podłopatkowego

 

 

Anatomia stożka rotatorów

z3 Mięsień podgrzebieniowy jest mięśniem o kształcie trójkątnym.

Przyczep początkowy mięśnia znajduję się na 2/3 częściach przyśrodkowych dołu podgrzebieniowego. Biegnąc bocznie kończy sie na guzku większym kości ramiennej.

Funkcją mięśnia jest odwracanie na zewnątrz, odwodzenie oraz zginanie ramienia. Ponadto chroni on torebkę stawową przed wpukleniem się w obręb stawu ramiennego.

 

z4

Mięsień nadgrzebieniowy ma trójkątny kształt.

Przyczep początkowy mięśnia to dół nadgrzebieniowego, dalej biegnie do boku, kończąc się na guzka większym kości ramiennej.

Mięsień nadgrzebieniowy współdziałając z mięśniem naramiennym odwodzi ramię. Ponadto część tylna mięśnia odpowiedzialna jest za rotację zewnętrznej ramienia, a część przednia za rotację wewnętrzną ramienia.

 

z5

Miesień obły mniejszy ma kształt walcowaty.

Przyczep początkowy, tego małego mięśnia, znajduję się na brzegu bocznym łopatki. Biegnie ku górze kończąc się na guzku większym kości ramiennej.

Funkcją mięśnia jest obracanie ramienia na zewnątrz.

 

 

z6

Mięsień podłopatkowy przyczepiony jest do powierzchni żebrowej łopatki. Biegnie bocznie, ku górze, kończąc się na guzku mniejszym kości ramiennej. Mięsień przywodzi ramię oraz obraca je do wewnątrz.

Biomechanika stożka rotatorów

Stożek rotatorów głównie stabilizuje staw ramienny. Mięśnie wchodzące w skład stożka rotatorów współpracują z mięśniem naramiennym. Mięsień naramienny jest jedynym odpowiedzialnym za unoszenie ramienia podczas dysfunkcji mięśnia nadgrzebieniowego, dlatego jest taki ważny w procesie rehabilitacyjnym.

Przyczyny uszkodzenia stożka rotatorów

z7

Objawy uszkodzenia stożka rotatorów

z9

Uszkodzenia stożka rotatorów można podzielić na uszkodzenia powolne oraz uszkodzenia nagłe.

W uszkodzeniach powolnych dolegliwości bólowe występują głównie w nocy, mięśnie odpowiadające za odwodzenie kończyny zostają osłabione, oraz zakresy ruchomości ulegają zmniejszeniu.

W uszkodzeniach nagłych ból jest ostrzejszy niż w uszkodzeniach powolnych oraz siła odwodzenia jest wyraźnie słabsza. W niektórych przypadkach dochodzi do całkowitej utraty odwodzenia ramienia bądź odwodzenia osiąga jedynie 90º, przy czym ucisk na ramię powoduje jego opadnięcie.

Podczas badania fizjoterapeutycznego osłabienie poszczególnych mieśni można ocenić w następujący sposób:

z8

2. Zespół zamrożonego barku

Zespół zamrożonego barku charakteryzuje się bólem barku z ograniczeniem ruchów biernych, zwłaszcza rotacji zewnętrznej oraz odwodzenia ramienia. Rozpoznanie opiera się głównie na wywiadzie i badaniu fizykalnym. W leczeniu tego zespołu stosuje się fizykoterapię lub kortykosteroidy wstrzykiwane miejscowo, chociaż skuteczność takiego postępowania w artykułach poglądowych jest dyskusyjna.

Dysfunkcja ta przebiega w trzech etapach a każdy z nich trwa ok. 6 miesięcy:

z10

Jednym z głównych problemów jest różnicowanie tej jednostki chorobowej z uszkodzeniem stożka rotatorów. Dlatego tak bardzo istotne jest tu stwierdzenie utraty biernej rotacji zewnętrznej, która w przypadku uszkodzenia stożka rotatorów jest zachowana.

Terapia manualna i rehabilitacja ruchowa przy czynnym udziale doświadczonego terapeuty przyspieszają proces powrotu funkcji stawu ramiennego oraz zapobiegają powstawaniu nieprawidłowych kompensacji. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze można zastosować zabieg chirurgiczny mający na celu usunięcie zrostów. Stosuje się również manipulację (rozerwanie) przy znieczuleniu ogólnym, ale istnieje niebezpieczeństwo wywołania wtórnego stanu zapalnego.

3. Niestabilność stawu barkowego

Niestabilność stawu barkowego głównie spowodowana jest urazem, doprowadzającego do nawykowych zwichnięć stawu ramiennego. W 90-95% przypadków jest to zwichnięcie przednie, do którego dochodzi podczas urazu, gdy kończyna jest w pozycji odwiedzenia i rotacji zewnętrznej.

Niestabilność barku jest patologią obejmującą następujące objawy:

  1. ból podczas wykonywania czynności w charakterystycznych pozycjach
  2. wrażenie niestabilności stawu;
  3. obawa przed wykonaniem pewnych ruchów;
  4. przeskakiwanie stawu, klikanie;
  5. nawracające zwichnięcia;
Najczęstsze uszkodzenia do jakich może dojść w wyniku zwichnięcia głowy kości ramiennej:

– uszkodzenie obrąbka typu Bankarta
– złamanie typu Hill- Sachs
– uszkodzenie typu SLAP- uszkodzenie przednio-górnego obrąbka występujące u około 70% osób, które doznały zwichnięcia głowy kości ramiennej. Polega na oderwaniu obrąbka z fragmentem bicepsa.
– rozerwanie pierścienia rotatorów- występuje zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku

Leczenie zachowawcze po nastawieniu potwierdzonym radiologicznie, obejmuje unieruchomienie (czas trwania zależy od wieku pacjenta, od 3-4 tygodni u młodszych pacjentów poniżej 20 lat, do 2 tygodni powyżej 40 lat). Po zakończeniu unieruchomienia celem rehabilitacji odtworzenie funkcji barku

Przy złamaniu obejmującym 20% powierzchni panewki, istnieje możliwość utraty stabilności stawu. W takim przypadku zalecane jest operacyjne zespolenie złamania. Przy urazach przewlekłych wskazane jest wykonanie przeszczepu kostnego w celu odtworzenia prawidłowej powierzchni panewki i przywrócenia pełnego odwiedzenia i rotacji zewnętrznej do kąta 90º bez ryzyka zwichnięcia.

Gdy zwichnięcie jest wynikiem ciężkiego urazu lub utrzymuje się przez dłuższy czas może dojść do uszkodzenia splotu ramiennego (nerwów znajdujących się w ręce). Jest to sytuacja bardzo niebezpieczna, gdyż może prowadzić do dużej dysfunkcji kończyny.

4. Zespół bolesnego barku u sportowca

Niestabilność stawu barkowego to częsta przypadłość sportowców, szczególnie pływaków i tych, którzy wykonują ruchy nad głową i wyrzuty. Pourazowa niestabilność najczęściej rozwija się u młodych ludzi po zwichnięciu barku. Zwichnięcie powoduje rozerwanie ważnych struktur stabilizujących staw tzw. kompleks więzadłowo-obrąbkowy.

Dlaczego dochodzi do urazu barku u sportowców?

Ze wszystkich stawów staw ramienny ma największa ruchomość. Jego stabilność jest uzależniona bardziej od mięsni i więzadeł niż od struktur kostnych. Siły wytwarzane wewnątrz stawu ramiennego są znacznie większe niż siły które powstają w mięśniach barku.

Jakie uszkodzenia i objawy występują u sportowców?

Sportowiec najczęściej uskarża się na ból w przedniej części barku nasilający się podczas ruchu. Często u sportowców uprawiających dyscypliny rzutowe stwierdza się objawy ciasnoty podbarkowej. Największe znaczenie ma jednak wychwycenie nawet niewielkich objawów niestabilności takich jak dodatni test Obawy lub test przemieszczenia.

TEST OBAWY – celem jego jest wykrycie przedniej niestabilności stawu obrąbkowo- ramiennego. Ramię układamy w pozycji odwiedzenia 90st i rotacji zewnętrznej. Gdy badany pogłębia uch rotacji zewnętrznej zgłasza uczucie jakby miał dojść do zwichnięcia stawu ramiennego- będzie się bronił przed dalszym badaniem (stąd nazwa badania).

TEST PRZEMIESZCZENIA Ramię układamy w pozycji odwiedzenia 90st i rotacji zewnętrznej. Pacjent leży na wznak, wywieramy delikatny nacisk na tylną część głowy kości ramiennej starając się przesunąć ją do przodu. U sportowca u którego podejrzewamy podwichnięcie przednie stawu ramiennego wywoła to ból. W drugiej części testu próbujemy przesunąć głowę kości ramiennej do tyłu, przywracając jej prawidłową, anatomiczną pozycję. Test jest dodatni gdy badany odczuwa wyraźną ulgę a jego ramię ustawione jest w maksymalnym odwiedzeniu i rotacji zewnętrznej.